ศูนย์การค้ารู้ว่าคนเดินเข้ามากี่คน แต่รู้ไหมว่าเขาเดินไปไหนต่อ

ถ้าผู้จัดการศูนย์การค้าคนหนึ่งถามว่า ร้านที่ชั้นสามฝั่งตะวันตกขายไม่ดีเพราะอะไร เขามักได้คำตอบสามแบบจากสามฝ่าย ฝ่ายการตลาดบอกว่าทราฟฟิกชั้นสามน้อย ฝ่ายเช่าบอกว่าร้านนั้นสินค้าไม่ตรงกลุ่ม ผู้เช่าเองบอกว่าป้ายบอกทางหาไม่เจอ

ทั้งสามคนมีข้อมูลคนละชุด และไม่มีชุดไหนตอบคำถามได้จริง

ข้อมูลที่มีอยู่แล้ว กับข้อมูลที่ขาด

ศูนย์การค้าส่วนใหญ่มีเครื่องนับคนที่ทางเข้า มียอดขายรายเดือนที่ผู้เช่าส่งมาเพื่อคำนวณค่าเช่าตามยอด มีข้อมูลที่จอดรถ และมีข้อมูลการใช้ไฟฟ้ารายพื้นที่

สิ่งที่ขาดคือการเชื่อมโยงระหว่างข้อมูลเหล่านั้น จำนวนคนที่เข้าประตูฝั่งเหนือตอนวันเสาร์บ่าย ไม่ได้บอกว่ากี่คนขึ้นไปถึงชั้นสาม และในกลุ่มที่ขึ้นไป กี่คนเดินผ่านหน้าร้านนั้นโดยไม่เข้า

คำถามที่ทำเงินไม่ใช่ มีคนมากี่คน แต่คือ คนกลุ่มไหนที่ผ่านหน้าร้านแล้วไม่เข้า และถ้าย้ายร้านนี้ไปอยู่ข้างร้านอะไร เขาจะเข้าไหม

สิ่งที่วิเคราะห์ได้จริง

เส้นทางการเดิน เซนเซอร์นับคนตามจุดต่าง ๆ ในทางเดิน ประกอบกันเป็นภาพว่าคนไหลจากไหนไปไหน ข้อมูลนี้ไม่ต้องระบุตัวบุคคลเพื่อให้มีประโยชน์ การรู้ว่าเส้นทางจากลานจอดชั้นบีสองไปยังโซนอาหารมีคนใช้มากกว่าเส้นทางอื่นสามเท่า ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนการตัดสินใจเรื่องผังแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างร้าน ยอดขายของร้านสองร้านที่ขึ้นลงพร้อมกันในช่วงเวลาเดียวกัน มักบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับกลุ่มลูกค้าที่ใช้ร่วมกัน การจัดผังที่วางร้านซึ่งเสริมกันไว้ใกล้กัน ให้ผลมากกว่าการจัดตามหมวดสินค้าอย่างเดียว

การคาดการณ์ทราฟฟิก วันหยุดยาว เทศกาล สภาพอากาศ และกิจกรรมในพื้นที่ ล้วนส่งผลต่อจำนวนคน แบบจำลองที่ดีพอช่วยให้ฝ่ายปฏิบัติการจัดกำลังคน จัดรอบทำความสะอาด และวางแผนพลังงานได้ล่วงหน้า

เรื่องที่ต้องคิดให้จบก่อนติดกล้อง

เทคโนโลยีวิเคราะห์คนในพื้นที่พาณิชย์เดินเข้าใกล้เส้นความเป็นส่วนตัวเร็วมาก การนับจำนวนคนที่เดินผ่านจุดหนึ่ง กับการจดจำใบหน้าเพื่อรู้ว่าเป็นคนเดิมที่มาเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิงทั้งทางเทคนิคและทางกฎหมาย

ภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลชีวมิติเป็นข้อมูลอ่อนไหวที่ต้องได้รับความยินยอมโดยชัดแจ้ง ในทางปฏิบัติ ศูนย์การค้าส่วนใหญ่ได้ประโยชน์เกือบทั้งหมดจากการนับแบบไม่ระบุตัวตน โดยไม่ต้องแตะข้อมูลอ่อนไหวเลย

การเลือกไม่เก็บสิ่งที่ไม่จำเป็น ไม่ใช่แค่เรื่องกฎหมาย มันคือการลดสิ่งที่ต้องปกป้อง

ผู้เช่าคือผู้ใช้ที่ถูกลืม

ระบบข้อมูลของศูนย์การค้ามักถูกออกแบบเพื่อผู้บริหารศูนย์ ทั้งที่ผู้เช่าคือคนที่ตัดสินใจต่อสัญญา

ผู้เช่าที่เห็นข้อมูลทราฟฟิกหน้าร้านตัวเอง เห็นว่าช่วงเวลาไหนคนเดินผ่านมากที่สุด และเห็นว่ายอดของตัวเองเทียบกับค่าเฉลี่ยของโซนเป็นอย่างไร คือผู้เช่าที่เข้าใจว่าทำไมค่าเช่าถึงเป็นเท่านี้ และเป็นผู้เช่าที่คุยเรื่องต่อสัญญาได้ง่ายกว่ามาก

ที่ GIPSIC เราทำส่วนไหน

เราทำแพลตฟอร์มบริหารผู้เช่าและระบบจองพื้นที่ให้กับผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ ในงานหนึ่ง งานเอกสารสัญญาเช่าลดลง 91 เปอร์เซ็นต์ จาก 96 ชั่วโมงต่อเดือนเหลือ 8 ชั่วโมง และผู้เช่ากว่า 20 เปอร์เซ็นต์เปิดสาขาใหม่จากข้อมูลเชิงลึกที่แพลตฟอร์มแสดงให้เห็น

ส่วนที่เรามักเสนอเพิ่มคือการเชื่อมข้อมูลที่กระจายอยู่ในหลายระบบเข้าด้วยกันก่อน เพราะแดชบอร์ดที่สวยแต่ดึงตัวเลขจากไฟล์ที่คนอัปเดตเดือนละครั้ง ไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของใคร

อยากคุยเรื่องพื้นที่ของคุณ ติดต่อเราได้