บทความ
ถ้าพนักงานหยิบของเดินวันละสิบสองกิโลเมตร ปัญหาอยู่ที่ใคร
ประสิทธิภาพของคลังสินค้าส่วนใหญ่ถูกกำหนดตั้งแต่ตอนวางของ ไม่ใช่ตอนหยิบ
เผยแพร่
ถ้าพนักงานหยิบสินค้าในคลังของคุณเดินวันละสิบสองกิโลเมตร คำถามที่ควรถามไม่ใช่ว่าเขาเดินช้าไปหรือเปล่า แต่คือทำไมของที่ต้องหยิบด้วยกันถึงอยู่คนละมุมของคลัง
ในคลังสินค้าส่วนใหญ่ ระยะเดินคือส่วนที่ใหญ่ที่สุดของเวลาในการหยิบ ใหญ่กว่าเวลาที่ใช้หยิบของจริงมาก และระยะเดินนั้นถูกกำหนดโดยการตัดสินใจสองอย่าง คือของถูกวางไว้ตรงไหน และคำสั่งซื้อถูกจัดกลุ่มอย่างไร
ทั้งสองอย่างเป็นเรื่องของข้อมูล ไม่ใช่เรื่องของความขยัน
การวางของที่ตามความจริงไม่ทัน
คลังส่วนใหญ่จัดวางตามหมวดสินค้าหรือตามรหัส ซึ่งเข้าใจง่ายและจัดการง่ายในวันแรก
ปัญหาคือรูปแบบการสั่งซื้อเปลี่ยนตลอด สินค้าที่เคยขายดีเมื่อสองปีก่อนยังอยู่ในตำแหน่งทองใกล้จุดแพ็ก ส่วนสินค้าที่ขายดีตอนนี้อยู่ปลายทางเดินที่สิบสอง เพราะตอนที่มันเข้ามาใหม่ มีที่ว่างอยู่ตรงนั้นพอดี
การวิเคราะห์ว่าสินค้าใดถูกสั่งพร้อมกันบ่อย แล้วย้ายให้อยู่ใกล้กัน เป็นการวิเคราะห์ที่ไม่ซับซ้อนเลย แต่คลังจำนวนมากไม่เคยทำ เพราะไม่มีใครเป็นเจ้าของคำถามนี้
สิ่งที่ระบบช่วยได้
จัดกลุ่มคำสั่งซื้อ แทนที่จะเดินหนึ่งรอบต่อหนึ่งคำสั่งซื้อ ระบบจัดกลุ่มคำสั่งที่มีของอยู่ในโซนใกล้กันให้เดินรอบเดียว การจัดกลุ่มที่ดีลดระยะเดินได้มากกว่าการเปลี่ยนอุปกรณ์ใด ๆ
จัดลำดับเส้นทาง เมื่อรู้ว่าต้องหยิบอะไรบ้าง ระบบคำนวณลำดับที่เดินสั้นที่สุดได้ แทนที่จะให้พนักงานเดินตามลำดับที่ปรากฏบนใบหยิบ ซึ่งมักเรียงตามรหัสสินค้า
เสนอตำแหน่งวางใหม่ เมื่อสินค้าเข้าใหม่ ระบบเสนอตำแหน่งโดยดูจากความถี่ในการหยิบและความสัมพันธ์กับสินค้าอื่น แทนที่จะวางตรงที่ว่าง
พยากรณ์ปริมาณงาน จำนวนคำสั่งซื้อที่จะเข้ามาพรุ่งนี้ พยากรณ์ได้จากรูปแบบในอดีตประกอบกับปฏิทินและโปรโมชัน ซึ่งเปลี่ยนการจัดกำลังคนจากการเรียกคนเสริมตอนเช้าเป็นการวางแผนล่วงหน้า
เรื่องที่ต้องคิดถึงคนทำงาน
ระบบที่วัดทุกการเคลื่อนไหวของพนักงานหยิบของ เดินเข้าใกล้เส้นของการเฝ้าดูอย่างรวดเร็ว และผลลัพธ์ที่ตามมามักไม่ใช่ประสิทธิภาพ แต่เป็นการลาออก
ความแตกต่างอยู่ที่การวัดเพื่อ ปรับปรุงระบบ กับการวัดเพื่อ จัดอันดับคน ข้อมูลชุดเดียวกันใช้ได้ทั้งสองแบบ และการเลือกใช้แบบไหนกำหนดว่าโครงการจะได้รับความร่วมมือหรือถูกต่อต้าน
คลังที่ใช้ข้อมูลเพื่อลดระยะเดิน จะได้พนักงานที่ช่วยชี้จุดที่ระบบยังไม่รู้ คลังที่ใช้ข้อมูลเพื่อจัดอันดับ จะได้พนักงานที่เรียนรู้วิธีทำให้ตัวเลขสวยโดยไม่เกี่ยวกับงานจริง
ระบบอัตโนมัติมาทีหลัง
หุ่นยนต์และระบบลำเลียงอัตโนมัติมีที่ทางของมัน แต่การลงทุนกับระบบอัตโนมัติบนผังคลังที่ยังไม่ได้จัดใหม่ คือการทำให้การเดินที่ไม่จำเป็นเกิดขึ้นเร็วขึ้นเท่านั้น
จัดข้อมูลและผังให้เข้าที่ก่อน แล้วค่อยดูว่าส่วนไหนที่เหลืออยู่คุ้มกับการลงทุนเครื่องจักร
ที่ GIPSIC เราทำส่วนไหน
เราทำทั้งซอฟต์แวร์และอุปกรณ์ รวมถึงระบบขนส่งภายในอาคารด้วยหุ่นยนต์ที่ใช้งานจริงในโรงพยาบาล ประสบการณ์นั้นทำให้เรารู้ว่าส่วนที่ยากไม่ใช่การทำให้หุ่นยนต์เดินได้ แต่คือการทำให้มันทำงานร่วมกับคนและกระบวนการที่มีอยู่แล้วโดยไม่สร้างงานเพิ่ม
เราจะบอกถ้าคิดว่าโจทย์ของคุณยังไม่ควรเริ่มที่เครื่องจักร พร้อมเหตุผลและสิ่งที่ต้องแลก
อยากคุยเรื่องคลังของคุณ ติดต่อเราได้
เกี่ยวกับผู้เขียน
ฟิล์ม — วิสิฏฐ์ ครับ ทำธุรกิจเป็นหลัก แต่ยังลงมือทำ BA เองอยู่บ่อยกว่าที่ควร และเขียนโค้ดได้ประปรายทั้งหน้าบ้านหลังบ้าน มีธุรกิจเล็ก ๆ อยู่สองสามบริษัท ติดตามวงการเทคโนโลยีและธุรกิจแบบคลั่งไคล้ ทั้งในไทยและต่างประเทศ นอกเวลางานชอบฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ งาน DIY และเรื่องเน็ตเวิร์ก เปิดเพลงฟังตลอดเวลาแต่ร้องไม่เป็น ชอบเล่นดนตรีทั้งที่เล่นได้ไม่ค่อยดี เล่นกีฬาหลายอย่าง โดยเฉพาะกีฬาที่ใช้แร็กเกต ไม่ได้ชอบเที่ยวเท่าไร แต่ชอบพามิ้นท์ไปเที่ยวที่ต่าง ๆ ทั่วโลก เป็นคนกลัว เอ้ย รักเมีย เสียอยู่อย่างเดียวคือแทบไม่เล่นเกม
เขียนร่วมกับ Claude Opus 5